[คำว่า] รวย (เรื่องแนะนำ)

posted on 10 Sep 2010 07:59 by doglonely

   "รวย"

คำๆนี้ ใน  พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ได้แปลความหมาย
ของคำๆนี้ไว้หลายความหมาย แต่ที่ผมจะยกนำเป็นเรื่องเล่าใน Entry นี้ คือ
ความหมายนี้ครับ "ได้มาก มีมาก เช่นรวยทรัพย์ รวยที่ดิน" ......

   "คนรวย"

ในความหมายที่ทุกคนรู้จักกันดีคือ คนที่มีเงินเยอะ เศรษฐี อะไรพวกนี้นะครับ
คนพวกนี้ "ส่วนใหญ่" เค้าจะใช้ชีวิตที่ต่างจากคนฐานะปานกลาง หรือ จน
อย่าพวกเราๆ นะครับ (เน้นว่าส่วนใหญ่นะครับไม่ใช่ทั้งหมด)

เนื่องจากผมได้มีโอกาศได้เรียนในรั้วของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง
จึงทำให้ผมได้มีโอกาสได้เห็นคนระดับที่เรียกว่า รวย หรือ เศรษฐี เยอะจริงๆ

ในบรรดาคนที่ผมรู้จัก ก็เป็น คนรวย เยอะเหมือนกัน และ คนที่ผมรู้จักเล่านี้
ทำให้ผมมองเห็นถึงความแตกต่าง ระหว่าง คนรวย และ คนรวย .......

คนรวยจำพวกแรก ที่ผมรู้จัก คือพวกที่แบบว่า ใช้รถหรูๆ กินอาหารดีๆ ใช้ของแบรนเนม
คนพวกนี้มีอยู่เยอะในรั้วมหาวิทยาลัยของผม .... มีอยู่ครั้งหนึ่งผมได้มีโอกาส
ได้ทำงานกลุ่มกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งไม่ได้สนิทกันมากเท่าไร เค้าเป็นคนประเภทนี้ละครับ
เราต้องออกเดินทางไปรอบๆกรุงเทพ เพื่อทำรายงาน ผมซึ่งเป็นคนในกลุ่ม จึงได้
มีโอกาศนั่งรถ BMW S7 ร่วมไปทำงานกับมันนะ ....

พอพวกเราหางานเรียบร้อยแล้ว พวกเราจึงจะพักกินข้าวกันและเดินเล่นกันสักหน่อย

   ผม : หิวแล้ววะ จะไปกินข้าวที่ไหนกันดี
   คนรวย : นี่ไง เดียวจะไปกิน Restaurent ตรงโรงแรมตรงนี้กัน
   ผม : โหยยย !! โรงแรมเลยหรอ
   คนรวย : ใช่ไง ทำไมหรอ?
   ผม : มันแพงไม่ใช่หรือไง กินอย่างอื่นไม่ได้หรอวะ
   คนรวย : แล้วจะกินอะไร
   ผม : ไปกินร้านธรรมดาๆ ข้าวแกงอร่อยๆ อะไรงี้
   คนรวย : ... ไม่เอาอ๊ะ ไม่สะอาด กินแบบนี้สบายใจกว่าจริง มันไม่ได้แพงอะไรนะ
   ผม : (คิดในใจ) พูดได้นี่หว่า ก็มึงรวยนิ!!
   ผม : ไม่แพงที่ว่า...เท่าไร
   คนรวย : ก็มื้อหนึ่งก็ ประมาน 5000 ...
   ผม : ............

5000 !! เงินเท่านี้ ผมอยู่ได้ทั้งเดือนเลยนะครับจะบอกให้ ตอนนั้นผมใช้เงินกิน
เดือนละ 4000 เท่านั้นเองละครับ แต่สำหรับคนรวยแล้ว เค้าใช้กินข้าวกันแค่มื้อเดียว
โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม (ฮ่า ฮ่าๆ) สรุปมื้อนั้นมันก็เลี้ยงผมครับ ได้กินข้าวโรงแรมฟรีหนึ่งวัน
เมื้อนั้นหมดไป 6000 กว่าบาท .... แอบเสียดายเงิน

ในความคิดผมแล้ว คนพวกนี้เค้าไม่ผิดหรอกครับ เพราะเค้าถูกเลี้ยงมาแบบนี้ อยู่กับ
สังคมแบบนี้ เหมือนที่ พวกเรา ถูกเลี้ยงให้กินโจ๊กตอนเช้า กับพวกเค้าที่ถูกเลี้ยวให้กิน
ขนมปัง ฮอทดอก แฮม ไข่ดาว และ โอวันติล ในยามเช้า พวกเราถูกเลี้ยงให้ใส่เสื้อ
ตัวละ 99 แต่พวกเค้า ใส่เสื้อตัวละ 1500 ตั้งแต่ยังเด็ก .... เค้าก็เป็นคนคนหนึ่งเหมือนกัน
เพียงแต่พวกเค้าใช้ชีวิตที่ดีกว่า..... แบบนี้ถือว่ารับได้ครับ

แต่อีกจำพวกหนึ่ง ..... คนรวยแล้วชอบเหยียดหยาม ..... ผมเกลียดคนประเภทนี้มากครับ
คงไม่ต้องบรรยายอะไรมากมายนะครับกับคนประเภทนี้ พวกนี้ไม่มีค่าพอสำหรับผม
ที่จะเจียดบันทัดของ Entry ไปเขียนเรื่องของคนพวกนี้ .... ในตอน [คำว่า] ขอทาน
ผมก็มีวีรกรรมครั้งใหญ่กับคนประเภทนี้ ไปตามอ่านกันได้นะครับ

และคนรวยประเภทถัดไปนะครับ ... คนประเภทนี้ละครับที่ทำให้ผมเห็นความแตกต่าง
ระหว่าง คนรวย และ คนรวย .....

   "รวยติดดิน" หรือ "รวยแต่พอเพียง"

คนจำพวกนี้ ผมได้เจอเยอะครับ ผมว่าผมโชคดีที่มีเพื่อนแบบนี้เยอะ ... เพื่อนๆสนิทผม
เป็นประเภทนี้เยอะมากครับ คือถ้าไม่ไปบ้านมัน จะไม่มีวันรู้ว่ามันรวยเลยครับ
คนพวกนี้เค้าใช้ชีวิตชั้นกลางเหมือนคนทั่วไป .....

   กิน - ข้าวแกงข้างทางโซ้ยแหลก
   เที่ยว - JJ, สยามยามค่ำคืน
   เล่น - เล่น ป๊อกเด้งเขกกระโหลก ดัมมี้ดีดมะกอก (ฮ่า ฮ่าๆ)
   พัก - กางเต้นนอนก็ไม่ใช้ปัญหา เสื่อผืนหมอนใบก็นอนได้
   เสื้อผ้า - เสื้อยืดตัวละ 199 กางยีนส์ ตัว 200
   เดินทาง - รถส่วนตัว ยี่ห้อทั่วไป หรือจะไปรถเมย์ก็ได้เสมอ

นี้ละครับพวกเพื่อนสนิทของผมเป็นแบบนี้กันเกือบหมดทุกคน มีเพื่อนสนิทผมคนหนึ่ง
ถ้ามองมันผ่านๆ ไม่ได้มาสนิทอะไร ก็เป็นคนธรรมดามากๆ เพื่อนผมคนนี้เป็นคนใจบุญ
ชอบทำบุญ และเป็นนักดนตรีไทยเหมือนผม ชอบให้เงินพวก "วนิพก" ที่เดินผ่าน
ชอบทำบุญตักบาตร ... มันมามหาลัยเช้าทุกวัน เพื่อตักบาตรตอนเช้า
ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอกครับว่ามันรวย เพราะมันก็ขับ Jazz .. กินข้างทางด้วยกันกับผม
แต่มีอยู่วันหนึ่ง มันมานอนห้องผม

   ผม : เห้ยมึง .. ทำไมเดียวนี้ไม่ค่อยกลับบ้านวะ
   เพื่อน : เบื่อวะมึง บ้านแม่งกว้าง ขี้เกียจเดิน อยู่กับมึงละ ห้องเล็กๆ ไปไหนมาไหนง่ายดี
   ผม : บ้านกว้างงงง  แหมะ!! มันกว้างขนาดไหนวะ ถึงกับขี้เกียจเดิน
   เพื่อน : อยากรู้ปะละ พรุ่งนี้มึงนอนบ้านกูปะ 
   ผม : เออ จัดไปอย่าให้เสีย นอนห้องกูบ่อยละ ไปนอนบ้านมึงบ้าง

วันต่อมา ... ยืนอยู่หน้าบ้านมัน .......... เห้ยยยยย!!!!!!!! มีแม่งบ้านหรือวังวะนี้
อลังการงานสร้างมากครับ เหมือนในละคร แต่ยิ่งกว่าในละครอีก ผมพูดเลยพูดไปว่า

   ผม : นี้มึงเป็นลูกคนใช้บ้านนี้หรอ .....
   เพื่อน : ตลกละมึง บ้านกู
   ผม : ทำไมมึงไม่เคยบอกกู...
   เพื่อน : ถ้าบอกมึงจะคบกับกูแบบจริงใจแบบนี้หรอ .. แล้วอีกอย่าง มึงไม่เคยถาม!!!

จริงของมันครับ ผมไม่เคยถามมันเลย พอถามมัน มันก็เลยพามา ....
พ่อแม่ ของเพื่อนผมคนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนผมเลยครับ
ท่านน่ารัก ใจดีมากๆ และใช้ชีวิตแบบพอเพียงมากๆ 
มีประโยคหนึ่งที่พวกท่านพูดกับผม ทำจำขึ้นใจเลยครับ พวกท่านพูดกับผมว่า

    " ถึงบ้านเราจะมีเงินมาก .... ก็ใช้ว่าเราจะมีความสุขมากนะลูกบอล
      ความสุขของบ้านเรา เงินหาซื้อไม่ได้หรอกลูก เงินแค่องค์ประกอบเท่านั้นละ
      อยู่แบบพอเพียง อย่างที่นายหลวงท่านกล่าวไว้ มันก็มีความสุขแล้วลูก
      แค่ลูกแม่เป็นคนดี ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน มีเพื่อนดีๆอย่างลูกบอลเยอะๆ
      แค่นี้แม่ก็มีความสุขแล้วลูก "

น่ารักมากครับบ้านนี้ ^___^ จริงนะครับที่ว่า พอเพียง ถึงบ้านจะใหญ่อลังการ
แต่ความพอเพียงก็ยังมีอยู่ในบ้านนี้จริงๆ .....

คนรวยแบบนี้ละครับ ที่น่านับถือ คนรวยที่รู้จักกับคำว่า "พอเพียง"

ปล. Entry นี้เป็นความคิดส่วนบุคคลไม่ได้ตั้งใจ กระทบผู้ใดจริงๆ
      โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ^^

Comment